نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من ،که او را دوست میدارم.

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم.

ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند.

صبا رادیدم وگفتم ،دستم به دامانت،بگو از من به دلدارم ،تورا من دوست میدارم.

ولی نا گه زابر تیره برقی جست و روی ماه تابان بپوشانید. 

شعر ميچکد

انگشتانم را مرور ميکنم

چند تاول زمخت با دو لکه سياه

جای خالی ...سه نقطه احساس ميشود

و مانند حضور گردبادی در تلاطم کوير

بطنم از سکوت صاعقه ای جوشان است

زندگی

تنفس تبدار مرگ

گريزی نيست

زير تمام علائم جهان ممنوع ميشويم

و جای ستارگان خاليست

بيرون در نسلی دمارشان را درآورده اند

هاج و واج ساده نيست خيره شدن

و مثل حس گنگ مفهوم هرز علف

عادتم گيج ميشود

امروز روز عاشقان آفتابی است

نمادی از ساطور و سينه های بريده آويخته روی پيشانی شهر

هاج و واج ساده نيست خيره شدن...

دو چشمات پر از اندوه واسه دل شکستگیم بود

آرزوم اینکه دستام توی دستای تو باشه

قفل این دل عاشق بانوازش تو واشه

چرا خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم

قول میدم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم

همه هستی قلبم تو دو حرف خلاصه میشه

عشق بودن با تو نیاز زندگیشه

پرم از ترانه ی تو گر چه واژه ها حقیرن

خوب وقتی نیستی پیشم اونا دستمو میگیرن

راز عشق من رو هیچکی جز مهتاب نمیدونه

تنها شاهد واسه گریه ی تنهاییم اونه

وای اگه من این نبودم کاش میشد پرنده بودم

تا از این دور بودن از تو بلکه بتونم رها شم

یه پرنده شم شبونه بکشم پر به خیالت

برسم به لونه ی تو بگیرم سر زیر بالت

زندگیم رنگ خدا بوداگه تنها تو رو داشتم

اگه میشد واسه گریه رو شونت سر میزاشتم

میگی پرنده رو دوست دارم توی قفس اسیرش می کنی!

میگی گل رو دوست دارم از شاخه جداش میکنی!

می خوای نترسم وقتی میگی دوستت دارم!؟

                  من چگونه انسانی ام ؟ تو هم نمی دانی
                  یک عمر برای بودنت لبریز شدم و تو برای یک لحظه از تو بی تو شدن
                  را به من رحمت نمودی .
                  نه احساس شیرینی نیست از تو بودن و در کنارت نبودن .
                  سخت است برایم اما یک بار دیگر مرا دریاب .
                  از این وحشت نجاتم ده ، مرا دریاب جبارم ...
                  دعایم دیگر برایت تکرار مکررات است . باید به دنبال ذکر دیگری
                  باشم تا شاید به درگاهت خوش آید .
                  آری به تو طعنه می زنم ، تویی که بودنت را از وجود من داری و من
                  بودنم را از حضورت در وجودم احساس می کنم .
                  چگونه بگویمت آخر ...
                  چگونه بگویم
                  .
                  .
                  .
                  دوستت داشتم و نفهمیدی . نگرانیم را مگر ندیدی که برای تو بود ای
                  زیبای ندیده ی من .
                  چگونه بگویمت ... چگونه بگویم شرح لحظه لحظه غرورت را ؟
                  خداوندا لبریزم از وجودت ، مرا بشکن .
                  پنداری کودکی شده ام که وقتی می خواهد و نمی دهندش ناسزایش را
                  نثار عزیزترین هایش می کند .
                  اما نه ....
                  نه نمی دانم . باور کن نمی دانم که هنوز هم دوستت دارم یا نه .
                  خ و تای من آری این اسم برایت آشناست امشب تو را به بزرگترین
                  اسمت فریاد کشیدم شاید بیایی ؛ در کنارم بنشینی و با من از من
                  بگویی .
                  آخر معنای من بی تو و تو بدون من چیست ؟؟؟؟؟

                  « فقط حرف دل است بدون اجرای اصول شعر در آن »

                  به من سری نمی زنی ، که کوچه ام بن بست است ؟
                  تو یاد من نمی کنی ؟ که قلب من در دست است ؟
                  کجا می روی خدا ، مگر مرا ندیده ای ؟
                  کدام راه می روم ، که پای من پا بست است ؟
                  بیا کنار من بمان ، مگر چه می شود تو را ؟
                  اگر تو یاد من کنی برده ی تو سر مست است
                  ببین که روح تو به من قافیه هم نمی دهد
                  بیا به من سری بزن ، که کوچه ام بن بست است

وانچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزني

مژه برهم نزنم تا كه ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدني

مشتی خاک از گورستان متروک ذهنم

آنجا که خاطراتت را کشتم  برداشتم و بر آسمان شهرت  پاشیدم باشد که تا ابد

به نفرین من آسمانت خاکستری شود ...

سکوت گورهای خفته در ذهنم را با بوسه ای تقدیم لبان شهرت می کنم

تا همیشه

غرق در سکوتی سرد و دهشت انگیز

با لبان مهر و موم شده ی شهرت به دست من

در خفقان تاریخیت بمیری ...

طومار نفرینیم را که از میان دویست جنگ خونین بینمان به سلامت بیرون آوردم

بردار و بر قلبت حک کن

که این نفرین هر کجا که باشی آسمانت را خاکستری و زمینت را گورستان می کند

چنانکه برای رسیدن لحظه ی مرگت دست دعا بلند کنی ...

دیگر نه به نام خدا

نه به نام مسیح ...

به اسم مقدس و اعظم خودم لحظه های جان کندنت را به تو تقدیم می کنم

نه کتاب مقدسی بر سینه ات می گذارم

و نه حتی قر آنی را

کتاب عشقم را با تو به خاک می سپارم

باشد که شفاعتت کند به دوزخ ...

تلقینت نمی کنم که نام خدا را به زیان بیاوری

باید به آتش نام من بمیری

پس بگو