تبليغاتX
قلب در قلب

قلب در قلب

دوستت دارم

میگی بارون رو دوست دارم با چتر میری زیرش!

میگی پرنده رو دوست دارم توی قفس اسیرش می کنی!

میگی گل رو دوست دارم از شاخه جداش میکنی!

می خوای نترسم وقتی میگی دوستت دارم!؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384ساعت 19:29  توسط پسر دوست داشتنی  | 

روزگار عجیبی شده است

              
                  روزگار عجیبی است روزگار ما

                  از ابتدا شروع می کنم . آنگاه که آدم آمد و افسوس که باز هم خودش
                  نخواست که بیاید آوردندش به این دنیا . هبوط کرد به زمین و به
                  کدامین گناه ؟
                  باز هم ، او می داند .
                  آه که چه زجرم می دهی با نام بدون قامت زیبایت .
                  قابیل برادرش را کشت ؛ و من تو را
                  پنداری بشر هنوز در روز اول آفرینش اسیر است و تو ساربان آفرینش
.
                  حاکم انسانهای سراسر گناه ، شبها به تو می اندیشم و روزهایم به
                  نام تو سپری می شود .
                  این چگونه کافری است که هنوز اسیر در چنگال جبر توانای توست .
                  تو خودت هم نمی دانی که من از تو به خودت نزدیکترم .
                  آری اعترافم این است : من تو را می ستایم و تو مرا انگار از یاد
                  برده ای .
                  زیبای من
                  آفریننده ی من ، جبار متعال من ، خدای من ؛ دوست من
                  عشق من تو بودی و تو اما افسوس تنها مانده بودی .
                  چه می گویم ؟ صحبت من از بشریت است و تو حیف که انسان نیستی .
                  تنها ظلمی هستی بزرگ و شیرین ؛ ظلمی جاودان .

                  من چگونه انسانی ام ؟ تو هم نمی دانی
                  یک عمر برای بودنت لبریز شدم و تو برای یک لحظه از تو بی تو شدن
                  را به من رحمت نمودی .
                  نه احساس شیرینی نیست از تو بودن و در کنارت نبودن .
                  سخت است برایم اما یک بار دیگر مرا دریاب .
                  از این وحشت نجاتم ده ، مرا دریاب جبارم ...
                  دعایم دیگر برایت تکرار مکررات است . باید به دنبال ذکر دیگری
                  باشم تا شاید به درگاهت خوش آید .
                  آری به تو طعنه می زنم ، تویی که بودنت را از وجود من داری و من
                  بودنم را از حضورت در وجودم احساس می کنم .
                  چگونه بگویمت آخر ...
                  چگونه بگویم
                  .
                  .
                  .
                  دوستت داشتم و نفهمیدی . نگرانیم را مگر ندیدی که برای تو بود ای
                  زیبای ندیده ی من .
                  چگونه بگویمت ... چگونه بگویم شرح لحظه لحظه غرورت را ؟
                  خداوندا لبریزم از وجودت ، مرا بشکن .
                  پنداری کودکی شده ام که وقتی می خواهد و نمی دهندش ناسزایش را
                  نثار عزیزترین هایش می کند .
                  اما نه ....
                  نه نمی دانم . باور کن نمی دانم که هنوز هم دوستت دارم یا نه .
                  خ و تای من آری این اسم برایت آشناست امشب تو را به بزرگترین
                  اسمت فریاد کشیدم شاید بیایی ؛ در کنارم بنشینی و با من از من
                  بگویی .
                  آخر معنای من بی تو و تو بدون من چیست ؟؟؟؟؟

                  « فقط حرف دل است بدون اجرای اصول شعر در آن »

                  به من سری نمی زنی ، که کوچه ام بن بست است ؟
                  تو یاد من نمی کنی ؟ که قلب من در دست است ؟
                  کجا می روی خدا ، مگر مرا ندیده ای ؟
                  کدام راه می روم ، که پای من پا بست است ؟
                  بیا کنار من بمان ، مگر چه می شود تو را ؟
                  اگر تو یاد من کنی برده ی تو سر مست است
                  ببین که روح تو به من قافیه هم نمی دهد
                  بیا به من سری بزن ، که کوچه ام بن بست است

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم اسفند 1384ساعت 1:22  توسط پسر دوست داشتنی  |